De Chinese familie die een toren van 15 verdiepingen bouwde voor hun leden: “Ze wilden nieuwe zelfstandige woningen creëren”
In het Zhuyuan-dorp in China hebben de leden van de Zhu-familie de handen ineen geslagen en een indrukwekkende toren van 15 verdiepingen neergezet, speciaal voor hun uitgebreide gezin. Het project laat hun vindingrijkheid en samenwerking zien en is een manier om met beperkte ruimte en sterke sociale banden in dichtbebouwde gebieden om te gaan.
Zo begon dit familieproject
De keuze van de Zhu-familie om een meerlaagse gezinswoning te bouwen kwam voort uit de nood aan meer ruimte. Traditionele huizen werden te krap voor hun groeiende gezin, dat nu uit meer dan 100 verwante personen verspreid over vier generaties bestaat. Ongeveer 20 huishoudens legden hun middelen samen en kozen voor één gezamenlijke toren in plaats van meerdere losse woningen.
Het gebouw telt 22 volledig uitgeruste woningen die verdeeld zijn over de tweede tot de twaalfde verdieping, terwijl de begane grond als gemeenschappelijke ruimte dienstdoet voor voedselopslag en speelruimte voor kinderen. De toren fungeert als een soort verticale dorpsgemeenschap: het voelt meer als een klein, verticaal buurtje dan als een standaard flatgebouw. Daardoor kan de familie dicht bij elkaar blijven zonder dat iedereen voortdurend op elkaars lip zit. Familiebijeenkomsten tijdens feestdagen, met de geuren van huisgemaakte maaltijden die door het gebouw trekken, onderstrepen de sociale samenhang die zo’n toren mogelijk maakt.
Duurzaamheid en milieu
Vanuit milieuzoogpunt is het bouwen van compacte, dichtbevolkte woonruimtes aantrekkelijk, dat wordt ook genoemd in rapporten zoals die van het United Nations Environment Programme (UNEP). Volgens UNEP verbruiken gebouwen en constructies wereldwijd 32% van de energie en zijn ze verantwoordelijk voor 34% van de CO2-uitstoot. Cement en staal, beide onmisbaar voor hoge gebouwen, dragen voor 18% bij aan de mondiale uitstoot. Bevindingen van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) geven bovendien aan dat een compacte stedelijke structuur kan leiden tot een aanzienlijke verlaging van de CO2-uitstoot per persoon.
Het stapelen van huishoudens in één gebouw kan op de lange termijn het energieverbruik terugdringen. Dat wordt ondersteund door gegevens van de U.S. Energy Information Administration (EIA): in 2020 bleek dat vrijstaande huizen bijna drie keer zoveel energie verbruiken als appartementen. Daarmee is de toren van de Zhu-familie een interessante casestudy voor duurzame stedelijke ontwikkeling.
Waar ze tegenaan lopen
Ondanks de voordelen op het gebied van samenhang, duurzaamheid en ruimtegebruik zijn er flink wat uitdagingen. De initiële koolstofkost van het gebouw is hoog, door het gebruik van materialen zoals cement en staal. De doeltreffendheid van dichtbebouwde woonvormen hangt sterk samen met goede ruimtelijke planning: er moet een balans zijn met groen, voorzieningen en levenskwaliteit. Zonder aandacht voor die elementen is meer bewonersaantal niet per se beter voor het milieu.
De Zhu-familie vormt een fascinerend voorbeeld voor steden die worstelen met bevolkingsgroei, vergrijzing en beperkte ruimte. Hun aanpak laat zien hoe gezamenlijke inspanningen praktische woonoplossingen kunnen opleveren en tegelijk bijdragen aan sociale samenhang en vragen rond duurzaamheid. Als dit soort initiatieven verder worden bekeken, blijft het belangrijk om goed na te denken over de lange termijn: zowel wat de ecologische als de sociale gevolgen zijn van dit soort bouwprojecten.